خبر
حضور مردم شریف تاکستان در شب ۲۰۴ اجتماعات مردمی
حجت‌الاسلام والمسلمین غفوری، امام جمعه شهرستان تاکستان:
خواهران و برادران عزیز، دویست و چهار شب است که در میدان مقاومت، پای انقلاب و آرمان‌های الهی خود ایستادگی کرده‌اید. از صمیم قلب از مقاومت و پایداری ارزشمند شما قدردانی می‌کنم
و از خداوند متعال می‌خواهم بر توان، قدرت و استقامت ما بیفزاید تا این حرکت تا مرحله نهایی نابودی دشمن پایدار بماند.
امشب، شام ولادت باسعادت امام حسن عسکری(علیه‌السلام)، پدر امام زمان(عج) است.
ما با این مولود مبارک نسبت‌های گوناگونی داریم: از یک سو، او میوه دل امام رضا(علیه‌السلام) است و از سوی دیگر، پدر امام زمان(عج)؛ همان امامی که پناه، ملجأ و صاحب امروز و همه ابعاد زندگی ماست.
این عید سعید را به همه شما تبریک عرض می‌کنم.
اما چرا امام حسن عسکری (علیه‌السلام) این‌قدر برای ما مهم است؟
زیرا محور اصلی رسالت امامت ایشان، آماده‌سازی امت و شیعه برای غیبت طولانی امام زمان(عج) بود.
امام می‌خواست شیعه‌ای تربیت کند که فقط محبت نداشته باشد؛ شیعه‌ای که در زندگی او حرکت، قیام،مسئولیت‌پذیری و ایستادگی دیده شود.
امام می‌خواست مردم برای غیبت آماده شوند و خودشان برای ظهور حرکت کنند و راه ظهور را باز کنند.
همین رسالت آماده‌سازی و تربیت شیعه منتظر، در انقلاب اسلامی ما شکل تاریخی و اجتماعی پیدا کرد.
انقلاب مقدس اسلامی ما در مقام فراهم کردن زمینه ظهور آن حضرت در دنیا ظاهر شد.
چهل و هفت سال است که مردم ما پای این انقلاب ایستاده‌اند و امروز میزان نگهبانی و پایداری مردم، از روزهای نخست بیشتر شده است.
آن روز که انقلاب به پیروزی رسید،
کمتر کسی عمق و گسترش این انقلاب را درک می‌کرد؛ اما امروز می‌بینیم میدان گسترش انقلاب اسلامی دیگر تنها این مملکت نیست، بلکه بسیاری از کشورها و ملت‌ها را در بر گرفته است.
مقاومت دیگر فقط در میدان جنگ ظهور نمی‌کند؛ اگرچه مظهر آن میدان جنگ است، اما اصل مقاومت، اندیشه، فکر و ایمان است.
ایمان و اندیشه مقاومت در همه ملت‌های مسلمان رسوخ کرده است.
نمونه‌اش را ببینید: چندی پیش عربستان، پاکستان و ترکیه پیمان دفاعی و نظامی بستند که اگر یکی مورد تهاجم قرار گرفت، دو کشور دیگر به کمکش بیایند.
اما وقتی عربستان در جنگ یمن گرفتار شد و از آنان کمک خواست، جرئت نکردند وارد شوند.
چرا جرئت ندارند؟
از چه چیزی می‌ترسند؟
آیا از ایران می‌ترسند؟
این مسئله نیست؛
زیرا جنگ ما با آمریکا, فعلاً مسئله اول ماست و ما با همه قدرت باید با این نطفه فساد جهانی مبارزه کنیم و این مبارزه را ادامه می‌دهیم.
امروز در داخل پاکستان و ترکیه، مقاومت نفوذ کرده و مردم طرفدار مقاومت‌اند.
نمونه دیگر اردن است؛
وقتی نیروهای آمریکایی وارد اردن می‌شوند، مردم محل استقرار آنان را گزارش می‌دهند و هنگام موشک‌باران نیروهای آمریکایی، تکبیر می‌گویند.
این یعنی مقاومت، دیگر یک آرمان در کتاب‌ها نیست؛ یک واقعیت زنده در دل ملت‌هاست.
بنابراین، توان و قدرت جمهوری اسلامی ایران در محدوده این کشور تفسیر نمی‌شود؛ قدرت ما در حلقه مقاومت تفسیر می‌شود؛ حلقه‌ای که در همه جوامع مسلمان نفوذ کرده و بزرگ‌ترین پشتیبان حرکت ماست.
در داخل کشور نیز این قدرت و قهرمانی که شما مردم نشان می‌دهید، در دنیا بی‌نظیر است.
در هیچ کشوری این واقعیت وجود ندارد که وقتی جنگی به وجود می‌آید، خود مردم، زن و مرد، وارد عرصه شوند و با مقاومت خود دشمن را مستأصل کنند.
دشمن محاسبه کرده بود اگر در عرصه نظامی از عهده مردم برنیاید، می‌تواند با به‌هم‌ریختن داخل کشور، مملکت را از درون تهی کند.
اما آنچه دشمن را حتی در این نقشه ناامید کرده، همین تجمعات شبانه شماست. این تجمعات، بزرگ‌ترین میدان جهاد مردم است.
این حرکت شما مورد توجه وجود امام زمان(عج) قرار گرفته است؛ زیرا این قیام و قاطعیت شماست که انقلاب را تغذیه می‌کند؛ انقلابی که بناست دنیا را برای فرج و ظهور مولای ما آماده کند.
این حقیقت در بیانیه گام دوم انقلاب نیز تصریح شده است؛
اینکه نقطه کمال انقلاب ما و نقطه نهایی حرکت ما، ظهور ولایت عظما و وجود مقدس امام زمان(عج) است.
تا پیش از ظهور آن حضرت، این انقلاب ادامه دارد.
شما مردان و زنان به عشق امام زمان(عج) پای انقلاب ایستاده‌اید و همه زحمات و خدمات و اجتماعات ارزشمند شما، به پای ارادت خاصه وجود مقدس امام زمان(عج) نوشته می‌شود.
مرحوم شیخ مفید، اعلی‌الله مقامه‌الشریف، درباره امام زمان(عج) می‌فرماید: «وجوده لطف و إمامته لطف و غیبته منا». وجود امام زمان لطف خداست، امامت او لطف خداست، اما غیبت او از ماست و به ما مربوط است.
معنای این سخن آن است که اگر ما بخواهیم،
می‌توانیم این غیبت را به ظهور مبدل کنیم.
برادران و خواهران،
این اجتماع شما دنیا را متوجه حقیقت کرده است.
دنیا می‌پرسد چرا مردم ایران در برابر تهاجم دشمن، زن و مرد به خیابان می‌آیند و مقاومت می‌کنند؟
پشت این قضیه این است که این مردم قائل‌اند:
امامشان زنده است،
صاحبشان زنده است
و موقعیت آن‌ها در دست امام زنده‌ای است که از نظرها غایب است.
این مردم باید بایستند تا موقعیت فراهم شود و او ظهور کند.
